İBRETLİK HİKAYELER KUTUSU KASIM AYI HİKAYELERİMİZ

Konseyimizin yapmış olduğu 2 numaralı toplantıda alınan karar doğrultusunda ibretlik hikayeler kutusu uygulamamız 30.10.2019 tarihi itibariyle başlamıştır. 26112019 tarihinde yapmış olduğumuz 3. toplantımızda ibretlik hikayeler kutusundan çıkan hikayelerden en iyi 2 hikayemiz seçilmiş ve okul panomuza asılmıştır.

Kasım ayında seçmiş olduğumuz örnek ibretlik hikeyelerdir:

"İBRETLİK HİKAYELER"

YALNIZ YAŞAYAN TEYZE

Bizim mahallede oturan yaşlı bir teyze vardı.Bu teyzenin yaşı oldukça büyüktü ve yalnız yaşıyordu.Temizliğini ve yemeğini yapmakta zorlanıyordu.Teyzenin yakınları ona hiç uğramıyor ve yardım etmiyordu.Biz ailece bu duruma çok üzülüyorduk.Diğer komşularımız da bu teyzenin haline üzülüyordu.Bu nedenle bir araya gelip teyzeye yardım etmeye karar verdik.Öncelikle teyzeden müsade isteyip evini temizledik.Aramızda görev dağılımı yaparak temizliği kısa sürede bitirdik.Teyzenin yiyecek bir şeyi olmadığını farkettik ve annem evde yaptığı yemeklerden getirdi.O günden sonra da her gün evde yaptığımız yemeklerden teyzeye de götürmeye başladık.Evi kirlendikçe yine hep beraber gidip temizlemeye devam ettik.

NOT: Arkadaşlar lütfen siz de çevrenizde yardıma muhtaç insanlara yardım edin, pişman olmazsınız.

Kübra DİLEKCİ 10/B

694

"İBRETLİK HİKAYELER"

BİR ÇİFT GÖZDEKİ MUTLULUK

Günlerden bir gün dışarı çıkmak için hazırlandık ve çıktığımızda 2 Suriyeli kardeşle karşılaştık. Biri kardeşime üzerindeki montun çok güzel olduğunu ve montun çok beğendiğini söyledi. Onları orada bırakıp yolumuza devam ettik. Yolda giderken çocuğun kardeşimin montunu ne kadar beğendiğini düşünüp durduk. Monta baktığı an gözlerinden "Keşke benim olsaydı." Sözleri okunur gibiydi. Ne yapsam da o çocuğu mutlu etsem diye kara kara düşünürken bu konuyu ailemle paylaşmaya karar verdim. Onlara konuyu anlatınca annem "Neden giymediğimiz kıyafetleri o çocuklara vermiyorsunuz ""dedi. Çok mutlu oldum. Ama çocuk kardeşimin montunu beğenmişti. Kardeşimin montunu ona vermeye karar verdik. Annemle beraber giymediğimiz kıyafetleri ayırdık. Annemden babamla kendi giymediği kıyafetleri de çıkarmasını istedim. Annemde beni kırmadı ve kendi kıyafetlerini de çıkardı. Sonra kıyafetleri direk verirsek herkes gibi onların da gururları incilebilir diye düşündüm. Bu nedenle kıyafetleri gizliden kapının önüne bırakıp gittik. Ertesi gün çocukların üstünde verdiğimiz kıyafetleri görünce çok sevindim. Özellikle de o bir çift gözdeki mutluluğu görmek her şeye bedeldi.

Onları öyle görünce kendimi daha mutlu ve huzurlu hissettim.

Bahar TUNCEL 9/B

708



  • Adem GÖÇMEN  GENÇ - İbn - i Sina Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
    29.11.2019    108      Beğen  19    


  • Abdurrahman Yılmaz   29.11.2019  
    "Merhamet etmeyene merhamet edilmez" bu ali ahlak öğrencilerimizi maddi manavi yüceltecek inşallah. Tebrik ederim.